| تبليغات | X |
بالاخره کار دستمان می دهد،
این چوب خط نکشیدن ها
و آخر
فراموش خواهیم کرد
سقوط پیراهن های سفید
از روی بند 124
خوش خوشک،
با اعتماد به این نیمکت لرزان
نگاره در نگاره
زیر پلک های بسته،
بشمار!
یک...دو...سه
چارپنجشش
...
هفت...
شمارش سقوط آزاد برگهای جوان
لالا ی لا لای لا لا لای...لای
تا دست ها
در جیب شلوار خواب بروند
و سکوت نشکند
روزی
زیر آلاچیق جو گندمی ها یت نشسته بودی
منتظر آب رفتن تقویم ها،
حال هم
پشت این درخت ها که قایم شوی
و نگاه کنی از لای انگشتان ،
به سرعت از روی تو هم می گذرد
بی درد
و به سینه ات می چسبد نقش خالکوبی اش
با عرق تن
وقتی گرد و خاک گذرش فرو نشست
سر با کلاه چرخ می زند
در پیاده رو
چرخ می زند
چرررررررخ ...
و آنگاه که خون از کفش هایت بیرون جهید،
تا زانو خواب می روی ،
و به سمت آرامش می خزی
... هَه !
این آرامش کپک زده!