تبليغاتX
کوچه هفت پیچ

در گرد گیری آن روزها و این 

 

می بینی ! 

میان دو لنگه ی در

                 "اما"  و  "اگر"  ایستاده ام

و دل شور می زند

که نیمه ی خالی خودم را تنه بزنم، 

                                          یا...

 

کنار این کوچه هم که دراز می کشم

پایم کش ش ش ش   می آید تا اولین  نُت

که می نوازم ...

    هی شور،  هی شور،

                                 بشور !

تا فرود دیوار های این خیابان،

                                       با بلند گوهای دورگه اش

 

تو هم ، با اینکه همین بغل هستی،

پیدا کردن ات، ...

                         هوووم!

و من با این مُهر شهریوری روی پیشانی ام

برای میزبانی ات ... ای ی ی ی

                                      بسیار گرم ام

که از سرت هم نمی گذرد

آب کردن این همه یخ

                      میان دست های فاصله،

                                                       لابد!

 

این بهار را برایت تغییر خواهم داد، 

                                             می گفت !

و من

         در گرد گیری همان روزها و این ،

دستم به هیچ دستگیره ی دری قد نداده هنوز

                                                

 فروردین ها و اینها

زیر این همه خاک ذغال زمستان شد،

و هیچ سربازی از هیچ ماندنی،

                       جگر وطنی اش حال نیامد

 

من هم بی خودی دیوانه نشدم

که تو بنشینی و لای دانه های تسبیح چرک ات 

یکی یکی تا شب برویُ

                          برگردی به شب

و درست قبل از چماق و چاقو

خودِ بیمارستان هم نیاید عیادت ام

 

کتاب از آسمان  می ریزد  

        ص

اما تو!

تو که نمی نویسی

قلم  مجیز می کشد

و دست،  

دست هم خجالت می کشد که بشکند یا...

 

تو که نمی نویسی،

همه قاپ می زنند

                         بلگه ها را

بلگه های شعر

                  در هوای وبلاگی ی گیج 

و شعرهای چل تکه بدنیا می آیند،

دست هاشان، عرق تن قلمی

پاها، شیره ی خیال جوهری

و سر ها ... شاید دواتی...

                                    ای  ولدالزنا  شعر !

 

تو که نمی نویسی قلم خجالت می کشد

و تو بغل دست خودت ،

                               می نشینی،  صندلی آخر

که راننده می شود ترمز دستی

پیامبر "خلیل جبران" کف اتوبوس

                                چرب می شود

                                روزمره می شود

 

زن،  مژه هایش می پرد:

یعنی میهمان!

                    سفر؟ شاید

و تو( ما) می رود توی خاطره ی اتوبوس

در ذهن دره

و تا ین دهان دره

کتاب از آسمان  می ریزد، 

                                  وقتی  بروی!

                                         باز لابد!

 

 

 اصلا نرفته بودم که برگردم!

این جغد ها ی منتظر آماده باش ،

آسمان هم برایشان کم می آید

و همینطور روی همه چیز می استفراقند

تمام برگ ها می شود پر از اینها 

                               پر از آنها

                                         و تفاله

 

 

 که بازگردی؟

نرفته ای که باز گردی!

که؟ نه نمی رود!

این رفت و آمد  "کج دار و مریز"

 

+ نوشته شده در Thu 12 Nov 2009ساعت 3 PM توسط علیرضا طبیب زاده |